 |
|
Wandelvereniging Vilt
 |
 |
|
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
|
|
Leden Nieuws
Rond de tafel.
Rond de tafel 6 Om deze “rond de tafel” te kunnen schrijven zonder een lange reis te maken, heb ik de hulp ingeschakeld van telefoon en internet. De familie Hoenjet–Keijdener, Mathie en Tiny met hun 3 kinderen wonen namelijk in het Drentse Annen tegen de Groningse grens. Mathie wordt in 1958 aan de Dr. Goossensstraat in Berg geboren en gaat in Vilt naar de lagere school. In 1967 neemt hij voor het eerst met zijn klasgenoten deel aan de Margratentocht. Aan deze wandeltocht doet hij meer dan 20 maal mee; eerst als groepswandelaar en later als leider. Tevens wordt met Bèr en Gerlach deelgenomen aan andere wandeltochten in de wijde omgeving. Ook bij het organiseren van wandeltochten en oriëntatietochten voor 1983 is hij een vaste waarde. Zo draagt hij zorg voor de strooifolders, ontwerpt hij stickers en badges voor de wandeltochten en levert kopij voor de kranten. Ook ons clubblad komt in de eerste jaren van zijn hand. Als in 1983 wandelvereniging Vilt wordt opgericht staat Mathie mee aan de wieg met zijn jarenlange wandelervaring. Bij het samen organiseren van de Geuldalmarathon met Club du Viaduc is hij een van de initiatiefnemers. Datzelfde geldt ook voor de avondvierdaagse in Valkenburg en de daaruit voortvloeiende Heuvellandvierdaagse.
Tiny wordt in 1961 geboren in Valkenburg en brengt haar jeugd door aan de Parallelweg in Broekhem. Nadat ze in 1985 de Vierdaagse in Nijmegen loopt met vrienden, wordt wandelen één van haar vaste activiteiten in haar vrije tijd. Nadat ze haar oude wandelboekjes heeft opgespoord, blijkt dat het lidmaatschap van W.V. Vilt begint op 22 augustus 1985 (avondvierdaagse Valkenburg). Hoewel ze in eerste instantie vaker alleen op pad gaat - je treft altijd wel gezelschap onderweg - wordt Mathie al snel het vaste wandelmaatje. Die naam komt tenminste steeds vaker voor in haar wandelboekjes!! Vrijwel elk weekend staat er wel een wandeltocht op het programma. Grote tochten die ze samen gelopen hebben zijn: Kennedymarsen in Sittard en Someren, Kluisbergen, Vierdaagse Nijmegen en Apeldoorn, Nacht van Gulpen. Uiteindelijk blijft het niet bij wandelen alleen en op 20 mei 1989 trouwen ze. Een erehaag van wandelschoenen aan stokken zorgt voor een verrassing aan de kerk. Na hun huwelijk wonen ze een jaar in Enschede. Daarna verhuizen ze naar Annen waar ze nu nog met veel plezier wonen.
In Limburg word je verwend op het gebied van georganiseerde wandeltochten. Elk weekend valt er wel iets te kiezen. In het noorden zijn er veel minder tochten. Als er nog geen kinderen zijn, lopen ze lange afstandroutes zoals Pieterpad (huwelijksreis), Hanzeroute, Drenthepad, GR 5 (t/m Luxemburg) – alle zeker de moeite waard. Na de geboorte van de kinderen komt het wandelen op een zeer laag pitje te staan, tot 2000. Dan lopen ze in Odoorn de Drentse vierdaagse, waarbij de kinderen een aparte kinderroute lopen. Tot 2006 kunnen de kinderen gemotiveerd worden voor de Heuvellandvierdaagse. Daarna helpen ze nog een keertje mee met stempelen etc. Nu zitten ze in een fase dat ze eigenlijk liever thuis blijven. Zelf wandelen is er eigenlijk ook nauwelijks nog bij, hoewel de Heuvellandvierdaagse nog steeds vaste prik is. Dit vooral vanwege de sfeer en gezelligheid, het treffen van oude bekenden en vanuit oogpunt van traditie.
Enkele leuke anekdotes horen natuurlijk op te borrelen in deze 'Rond de tafel'. v Petit-Rechain: de eerste tocht samen. Tiny mist de bus en gaat met de auto eerst, per ongeluk in Herve wandelen. Daarna toch maar doorgereden naar Petit-Rechain om de wandelaars uit Vilt te begroeten. Mathie besluit Tiny nog gezelschap te houden met nog een extra rondje. v Kluisbergen: Mathie gaat met Wiel en Elly overnachten bij kennissen in Oostrozebeke. Tiny gaat een dag later met Bennie Terbeek met de bus van de Sparrentrippers. Maar ze hebben elkaar 50 km lang, niet gezien. v GR5: Op weg naar Luxemburg vragen ze bij de bakker in Burg-Reuland naar een camping. Die schijnen ze een uur geleden gepasseerd te zijn. Geen nood, ze mogen de tent in de tuin opzetten. Het ontbijt met verse broodjes is gauw geregeld. v La Roche-St.Hubert: een hele leuke tocht door de bossen van de Ardennen. De finish wordt gevierd met overheerlijke trappist. Daarna zijn ze als een blok omgevallen. Verdere herinneringen ontbreken; de beste zijn echter bewaard gebleven. v Vierdaagse in Nijmegen: ze overnachten in een studentenflat. Tijdens het ochtendritueel, om drie uur ’s nachts (want ze starten om vier uur voor de 50 km), komen de eerste feestvierders thuis. Feesten of wandelen, een confrontatie van twee totaal verschillende belevingswerelden. v Fosse-la-Ville: de laatste van de vijf tochten over 255 kilometer door elk van de Waalse provincies. In oktober zoeken ze in de vrieskou ’s avonds om half tien een camping. Ze mogen de tent opslaan voor één van de caravans van een typisch Belgische camping van alleen maar aanbouw- en verbouwde stacaravans. Kamperen is niet altijd alles. De tocht maakt alles goed.
Wens van Tiny: nog een keer de Kennedymars in Sittard lopen. Wens van Mathie: we gaan de GR5 hopelijk nog eens voltooien. Nederland, België en Luxemburg hebben we al gehad. We hoeven alleen nog maar Frankrijk, tot Nice.
Rond de tafel. ROND DE TAFEL 5Voor dit gesprek hoefde ik niet ver van huis, want de geïnterviewde woont, net als ik, ook aan de Langen Akker: op huisnummer 102. Ik
was te gast bij José Van Oppen-Silverentand, geboren op 2 maart 1942
in Valkenburg, in een der bijgebouwen van het bekende kasteel Oost.
In 1969 trouwde zij met Leo Van Oppen en gingen beiden wonen in het koetshuis van het kasteel. Na 12 jaar het theehuis en de speeltuin geëxploiteerd te hebben, verhuisden zij met hun 2 kinderen in 1983 naar Berg. Twee jaar later werden zij lid van w.v.Vilt. Iedere zondag werd er een wandeling uitgezocht in Nederlands of Belgisch Limburg, waar José met de kinderen een route liep van ongeveer 20 km. Haar man werkte met onregelmatige diensten en moest vaak ook op zondag werken. Als het even kon, ging hij ook mee. Door het overlijden van haar man veranderde veel in haar leven, maar wandelen is zij steeds blijven doen. De afstanden die zij liep werden zelfs langer. Samen met mijn vrouw en mij wandelde ze in 1997 de Wadden-wandelweek. Tijdens die week is zij veel opgetrokken met 3 dames, die ook pas weduwe waren. Daar had ze veel steun aan, vertelde zij. Aan die week denkt ze nog vaak terug. Ook de vakanties in Tsjechië met de driedaagse wandelingen herinnert ze zich nog goed. Ze heeft bijna 25.000 km gewandeld. Toen ik haar vroeg wat ze tot nu toe de mooiste tocht vond, raadpleegde zij de vele wandelboekjes. Toen antwoordde zij:"Eigenlijk zijn het er twee: de tocht door de Keukenhof met zijn prachtige tuinen en een tocht in Weert met vele soorten paddenstoelen in een schitterend natuurpark." Over de minst mooie tocht hoefde ze niet na te denken, zei ze. Dat was de bustocht naar St. Anthonis. Die was ontzettend saai. "Ook de Heuvelland-4-daagse wandel ik graag, maar boven alles staat toch de Geuldalmarathon. Als je het verschil neemt van meer dan twintig jaar geleden tegenover nu: vroeger wandelden we bijna altijd langs de oevers van de Geul. Soms kon je beter de lieslaarzen aan hebben in plaats van je trimschoenen. Nu wandelen we meer over verharde wegen; dus soms wat verder van het water. Bij de Volmolen was de enige half overdekte rustplaats met een damestoilet. Nu is er om de 7 km een rustplaats in een locatie die alle voorzieningen heeft. De tijden veranderen!" vertelde José. Tegenwoordig wandelt zij enkel nog tochten op zondag. Dit doet ze dan in haar eentje. "Ik heb voldoende kennissen om mee te wandelen," zegt zij. Buiten het wandelen heeft ze nog andere hobby's: tuinieren, kantklossen of koersbal. Bij de wandelvereniging zit ze heel vaak bij de inschrijftafel. Hier ziet ze dan veel bekenden van andere verenigingen. Na enkele uren praten over wandelen en het doorbladeren van de vele wandelboekjes kwamen we tot bovenstaand verhaal.
Wiel Lambrix
Rond de tafel 4
Deze keer be "Wat heb ik toch een mooie tijd gehad met het wandelen en wat heb ik er veel vrienden aan overgehouden". Wiel LambrixRond de tafel 3Voor dit gesprek ben ik naar de Van
Slijpenstraat in Amby geweest, waar de familie Bastings-Roks
woont.Herman werd geboren in 1946 en groeide op in Banholt. Annie
zag in 1949 in Sibbe het levenslicht met wat Vilter bloed en bracht
daar haar jeugd door.Na hun huwelijk gingen zij wonen in een
zelfgebouwd huis in het landelijke Ingber. Na enkele jaren vonden
zij het er te rustig: geen winkel, geen openbaar vervoer en voor de
kinderen geen school. Besloten werd om het huis te verkopen en iets
nieuws te zoeken. Dat resulteerde in de huidige w Rond de tafel 2 In de
heerlijkheid Terblijt, aan de historische Muntweg was ik op nr.7, te
gast bij Hub Molin. In deze woning is de 72-jarige vrijgezel geboren
en getogen. Hij heeft jaren in de bouw gewerkt als timmerman, totdat
zijn hart niet meer functioneerde zoals het moest zijn. Nu werkt hij
met veel plezier in zijn grote bloemen- en groentetuin en wandelt
hij geregeld in zijn mooie omgeving. In 1992 werd hij lid van
w.v.Vilt en ging hij bijna iedere zondag samen met zijn zus Annie en
zwager Harrie naar wandeltochten in de omgeving. Zijn eerste
wandeling, wist hij te vertellen, was de 10 km op de Catharinatocht
in Lemiers. Wiel Lambrix Rond de tafel 1 Ik had het genoegen om als eerste rond de tafel te gaan zitten met Tilla Lamerichs-Ramakers woonachtig te Berg, geboren op 17-01-1920 te Klimmen. Na haar huwelijk met Wiel Lamerichs (Wiel van Nic) woonde zij eerst in Geulhem en daarna in Klimmen en Vilt. Thans is haar thuis aan de Fonterstraat te Berg.Vroeger was er geen tijd om te wandelen. Toen nam gedurende 15 jaar de exploitatie van theehuis Tivoli te veel tijd in beslag van haar en haar echtgenoot. Toen hun zoon dit overnam, kwam ook de tijd om te wandelen. Na het overlijden van haar man werd zij tijdens de avondvierdaagse in 1989 lid van wv Vilt.
Tijdens een wandeling in België waren we aan het genieten van de natuur, de mooie mannen op het parkoers en de mooie boerenknollen in het weiland, maar vergaten we naar de grond te kijken, met als resultaat dat iemand in een gat stapte en de rest er overheen viel. Dat was natuurlijk lachen, gieren, brullen.”Tijdens onze wandeltochten was Tilla een vaste medewerkster in de keuken. Ook op de controleposten, waar het meestal hard werken was, verleende ze vaak haar diensten. Maar daar stond weer veel plezier tegenover, vooral als Vic. Hendriks er was.Helaas kan ze de laatste jaren niet meer zoveel wandelen. Maar toch gaat ze, als het uitkomt, graag met de busreis mee. Op de Heuvelland4daagse is ze nog actief, want dan behoort zij nog steeds tot de stempelpoezen. Ze hoopt dat ze nog enkele jaren kan genieten van wat de wandelvereniging haar te bieden heeft.
Wiel LambrixDe weetjes van W.V. Vilt Of het nu pen, stokje, of weetje heet, dat maakt mij niet uit. Ik lees graag ons clubblaadje. Maar wat is dat? Een echtpaar uit Landgraaf voor wie 29 een heel bijzonder getal is, zijn wij dat, of was dat toevallig? Wij konden in de vereniging geen andere paren uit Landgraaf, toen kwam mijn vrouw binnen, kijk eens hier lees eens goed, dat zijn wij. Het getal 29 is voor ons bijzonder omdat:
Het wandelen begon bij mij al in 1947-1950 bij “WVV De Zwaluw” Waubach. Oude wandelaars herinneren zich dat nog wel, een club van 80 man, witte uniformen, rode halsdoek in gelid en op commando zingen en prijs. Mijn langste tocht was Breda-Antwerpen. Na mijn pensioen begon ik in het zuiden te lopen tot ik WV Vilt leerde kennen, waar we lid zijn geworden. Met de 4 daagse help ik altijd mee met de tent opzetten, tent afbreken en parkeren. Je ontmoet en werkt met prachtige mensen, wij voelen ons thuis bij WV Vilt, we zijn net Viltenaren zegt zij altijd. De bustochten slaan wij zelden over. De kilometers worden minder, maar er we zijn erbij zolang het gaat. Voor ons was het jaar 2005 geen goed wandeljaar. Ik heb wel met de 4 daagse en de marathon meegeholpen met parkeren, met mijn vaste collega (Duyzings) uit Spaubeek, ik doe dit al jaren met hem samen en daarom geef ik hem graag het weetje, pen, of stokje over.
Pierre en Tilla Jeukens-Huppertz Landgraaf
TOT ZIENS.
|
oning
in Amby waar ze nu inmiddels 30 jaar wonen. Tijdens een
familiebijeenkomst kwam de wandelvereniging Vilt ter sprake. Omdat
zij toen geregeld met de kinderen wandelden, vonden zij het een
uitdaging om lid te worden van wv Vilt. Aan veel wandeltochten
in de omgeving en daarbuiten werd deel genomen. Later toen de
kinderen niet meer mee gingen ze ook meerdaagse tochten lopen, o.a.
de Vierdaagse van Apeldoorn en natuurlijk onze eigen
Heuvelland4daagse.Herman kan i.v.m. zijn gezondheid niet meer zo ver
wandelen. Samen met de kleinkinderen leggen zij nu korte afstanden
af. Annie daarentegen wandelt nog jaarlijks haar favoriete tochten:
de Geuldalmarathon (eens verloor zij daar een schoen in de modder),
de Heuvelland4daagse en de tocht naar Banneux. Ze hoopt dit ook
samen met de kleinkinderen nog eens te kunnen doen.Ook op andere
gebieden blijven ze sportief bezig: geregeld sporten ze in de hal of
trekken ze de nodige baantjes in het zwembad.Herman besteedt veel
tijd aan zijn hobby: een grote vijver met een karper en Japanse
koikarpers.Annie naait graag en beleeft veel plezier aan het werken
in de siertuin. Tijdens de Heuvelland4daagse is Herman een bekend
gezicht bij de informatie en de verkoop van consumptiebonnen. Zij
hopen samen nog vele jaren lid te kunnen blijven van wv Vilt en van
de activiteiten te kunnen genieten.
