Voor een uitgebreide fotoreportage over 50 jaar wandelvereniging Vilt zie onder "Fotocollage"
 

In de jaren vijftig was er in Limburg een wandelfestijn, dat qua organisatie en omvang, boven vele wandeltochten in Nederland uitstak. Dit was de Margratentocht, die altijd op Hemelvaartsdag georganiseerd werd door broeder Modestes van Huize St. Joseph te Cadier en Keer. Deze wandeltocht trok vele duizenden wandelaars uit binnen- en buitenland. Er werd in die tijd alleen in groepsverband gewandeld; of laten we liever zeggen "gemarcheerd". Aan deze tochten namen vele scholen, instituten en militairen deel. Er werd gestreden om de hoogste eer, want er vielen voor de best marcherende en compleetste groep prijzen te winnen.

Op de lagere school te Vilt was er in 1956 een leerkracht uit Heugem, ene meester Pieters, die sportief was aangelegd. Hij nam het initiatief om met de schoolkinderen van de 3e, 4e, 5e en 6e klas te gaan oefenen tijdens gymnastieklessen en buiten de schooluren om een wandelgroep te vormen. Na flink oefenen werd er in mei 1956 met twee groepen deelgenomen aan de Margratentocht. Daar twee groepen begeleiden door één persoon zeer moeilijk was, werd de hulp ingeroepen van de heer Frans Sieben. Hij was, als kantonnier van de provincie, vaak werkzaam in de buurt van de school in Vilt. Het oefenen van groepen sloeg hij met veel interesse en belangstelling gade en kwam zodoende in contact met de heer Pieters. Hij hoefde ook niet lang na te denken toen hem om hulp gevraagd werd.

U moet zich voorstellen, dat in die tijd deelnemen aan zo'n wandeltocht voor de meeste kinderen een enorme happening en ervaring was. De fraaie medaille, die iedere deelnemer destijds ontving, werd gekoesterd als een kleinood en hierop was men apentrots.

Met de fiets werd gezamenlijk vertrokken naar Huize Sint Joseph te Cadier en Keer, waar geüniformeerd 10 of 15 km gemarcheerd moest worden om te proberen een eerste prijs in de wacht te slepen. Het eerste optreden van de groepen was nog wel geen eerste prijs, maar de aanmoedigingsprijzen waren er wel.

Na enkele jaren vertrok de heer Pieters uit school Vilt en bleef Frans Sieben alleen achter. Gedreven als hij was, zocht hij hulp om zijn wandelgroepen mee te begeleiden. Hij riep op zijn beurt hulp in van Wiel Lambrix, die jaren samen met hem de groepen begeleidde. Later kwamen daar Bèr Herben, Gerlach Ackermans, Matthie Hoenjet, Jean Royen en Tiny Troisfontaine bij. Vele jaren heeft de school Vilt geweldige groepen afgeleverd en vele eerste prijzen in de wacht gesleept, want er werd niet alleen aan de Margratentocht deelgenomen. Ook elders werd er gewandeld, zoals in de befaamde Kastelentocht in Gulpen. Deze prijzen staan nu nog opgesteld, in de prijzenkast van de school Vilt. Eindjaren zeventig en beginjaren tachtig ging het groepswandelen sterk achteruit. Het was moeilijk om de jeugd nog te motiveren in een groep te marcheren. De welvaart en de vele mogelijkheden van vrijtijdsbesteding waren hier debet aan.

Het groepswandelen ging achteruit, maar er openbaarde zich een nieuw fenomeen: "het individueel wandelen". Lekker in je eigen tempo genieten van de dingen, die je zo onderweg tegenkomt.

In 1983 besloot het toenmalige bestuur over te gaan van een wandelclub naar een wandelvereniging, waardoor buiten de schoolkinderen iedereen lid kon worden van de wandelvereniging Vilt. Er werd een actiecomité gevormd, dat bestond uit de heren Frans Sieben, Bèr Herben, Gerlach Ackermans, Matthie Hoenjet, Jeanny Herben, Tiny Hendriks-Troisfontaine. Dit moest voorbereidingen treffen voor de nieuwe statuten en de relatie naar buiten m.b.t. bonden en andere instellingen. Op 15 november 1983 was het zover en kon de eerste ledenvergadering onder voorzitterschap van Jean Royen worden opgeroepen. Deze ging echter niet door bij gebrek aan belangstelling. Er werd een tweede vergadering belegd op 29 november 1983. Met 14 belangstellenden werden op deze avond vele besluiten genomen en werd de heer Frans Sieben tot ere-voorzitter benoemd. De eerste zet naar een officiële wandelvereniging was een feil.

In 1984 groeide de wandelvereniging naar 109 leden. Er werden, in dat jaar veel activiteiten opgestart, waaronder de organisatie van eigen tochten als Lentetocht, Valkenburgse Avondvierdaagse, Avondvierdaagse Vilt, Geuldalmarathon en Kersttocht. Er werden in het eerste jaar met behulp van sponsors 67 trainingspakken aangeschaft en de vereniging stond er van meet af aan piekfijn op. Er werden bustochten georganiseerd, naar zusterverenigingen, om de leden de gelegenheid te geven elders te wandelen.

Van 1984 tot heden groeide de Wandelvereniging Vilt zowel in kwaliteit als in omvang. Met de oprichting in 1986 vanuit Wandelvereniging Vilt van de "Stichting Wandelvierdaagse Vilt-Valkenburg" werd een nieuw fenomeen toegevoegd aan het nationale en internationale wandelen nl. de "heuvellandvierdaagse" die elk jaar door de inzet van de leden van Wandelvereniging Vilt tot stand komt. Met een ledenaantal van 478 en een energiek bestuur getuigt de Wandelvereniging Vilt van een gezonde sportvereniging, waarin de wandelaar en wandelsport centraal staan.