Nostalgie in Banneux

 

Op 23 februari 2008 vond de eerste bustocht van dit jaar plaats.

De tocht voerde ons naar een piepklein gehuchtje in de Belgische Ardennen, waarvan de naam in mijn stokoude schoolatlas zelfs nog niet voorkomt, maar bij velen welbekend is: Banneux.

De vooruitzichten voor deze dag waren prima: niet te vroeg uit bed, slechts een uurtje reistijd, Belgische gastvrijheid met ongetwijfeld een vol bord met boerenkool en worst, een weersvoorspelling die leek op de eerste lentedag van dit jaar en een goedgemutste buschauffeur, die zelfs de mannen onder ons een handje hielp bij het uitstappen. Wat wil je nog meer?

De start van de wandeling was in het schoolgebouw van het dorpje. Zoals gewoonlijk vergaapte ik mij weer aan onze zuiderburen, die in alle vroegte het pintje, de rode wijn, boerenkool met gegrilde worst, 2 sneetjes zwartbrood met een stevige lepel mosterd toch blijkbaar niet kunnen weerstaan. Hoe groot een tegenstelling toch kan zijn met onze landgenoten in het Noorden, waar je het meestal met een speculaasje of gevulde koek moet doen. Of is de alcohol noodzakelijk om met een onverschillig gevoel het toilet te durven bezoeken?  Bij dat laatste kan ik me iets voorstellen: het toilet was een wc-potje, slechts enkele centimeters boven de vloer geplaatst, waarbij een behoorlijke portie lenigheid was vereist om door de hurken te gaan, maar vooral een heleboel kundigheid om niet meer kledingstukken dan de schoenen aan een bad te onderwerpen. Naast de bak evenveel vocht als erin. Bah. Dan nog maar even de billen dichtknijpen en hopen op een sanitaire stop op een droge plek onderweg.

 Banneux ligt op een hoogvlakte in de Belgische Ardennen, is moerassig en heeft een dennenwoud dat zelfs doorloopt tot aan de Eifel. Dat betekende ongetwijfeld veel klimmen en dalen. Om 12 kilometer op deze hoogte te lopen, zonder ook maar één klimmetje, zou zeker niet realiseerbaar zijn. Maar de eerste kilometers gaven mij, herstellende van een stevige verkoudheid, moed. De tocht liep tussen de gebouwen van het bedevaartsoord door via het dennenbos naar Hodbomont, een tegen een steile heuvel aangeplakt ingeslapen plaatsje. Een geweldig uitzicht, smalle steegjes en prachtig opgeknapte oude huisjes. Tenminste aan de voorzijde. Kijk bij die mensen niet in de achtertuin.

Hier was onze eerste rust. Een minuscuul cafeetje, ongetwijfeld uit grootmoeders tijd. Een voorkamertje waar het barretje al meer dan de helft van de ruimte innam en een achterkamer met bijeengezochte tafels en stoelen, die zo uit een antiekwinkeltje konden zijn weggesleept, omdat ze toch niet meer verkocht zouden worden. Toe aan de welverdiende koffie. Die bleek echter na anderhalf kopje al op te zijn. Wachten op nieuwe? Nee, dat leek zelfs voor een koffieleut als ik ben, geen goed idee. Niet alleen het meubilair was stokoud, ook de kopjes waarin werd geserveerd, de bediening, de aan de wanden opgehangen met tuinslang gekoppelde gasverwarming en noem maar op. Dat deze entourage mij al een vreemd voorgevoel voor de inrichting van het toilethokje gaf, laat zich raden. Daar hoef je geen Uri Geller voor te zijn. Tja, en toen? Nog maar een keertje overslaan? Gelukkig had ik behoorlijk wat zweet geproduceerd en was ik daardoor al vocht kwijt geraakt. Nog maar een rondje en zien waar het schip zou stranden. Desnoods achter een boompje.

Na een meer dan behoorlijke klim, langs een boerderij in the middle of nowhere, waar alle vee zo maar los liep en alle geuren stank die je maar kunt bedenken zo maar voor het opsnuiven “lagen”, het kasteel van Tancrémont en het bijbehorende privédomein, kwamen we terug bij het startlokaal.

Oeps, hier was weer dat kleutertoilet. Dat was nog steeds geen optie. Moest ik toch snel iets anders verzinnen.

Dat idee kwam snel in mij op. We waren toch immers in de buurt van Banneux. Op loopafstand zelfs. Dus, niet te lang blijven hangen, op naar het bedevaartsoord. Op zoek naar een plekje in een restaurant en eerst aan de sanitaire verplichtingen voldoen. 

Het gebedje, flesje water en kopen van een kaars moesten dan maar even wachten. Nou, veel keus was er niet. Vrijwel alle restaurants waren gesloten. Op een enkel na. Daar dus maar naar binnen. Eerst een lekkere cappuccino besteld met warm appelgebak, voorzien van een flinke dot slagroom en omzoomd door een laagje vanillesaus. Dat riep zelfs bij ons buurtafeltje, waar Mia, Liza en Bertha zaten, jaloerse reacties op. Zij hadden ook met slagroom besteld, maar hun gebak was helemaal kaal. Ook geen vanillesaus en zelfs niet warm. Hoe kon dat nu? Dat wist ik ook niet, maar wij hadden oma bij ons. Waarschijnlijk maakte dat het verschil.

Op naar het toilet, want de tijd begon te dringen. Het leek me dat ik in dit behoorlijk verzorgd etablissement weinig risico zou lopen. Maar, schijn bedroog. Proper zag het er wel uit, maar de plasbak spoelde maar heel langzaam door. Het water en alles wat mijn voorgangers hadden achtergelaten, stond tot zo’n 5 centimeter onder de rand.  

Wat nu? Tja, toch maar doen, nadat het niveau tot een aanvaardbaar peil was gezakt. Zo gezegd, zo gedaan. En tot slot op de knop drukken om door te spoelen? Met een behoorlijk risico dat het kleinste golfje over de bak heen zou spoelen en mijn schoenen nat zou maken?  Het zou misschien kunnen. Eerst de deur uit het slot en op een kier zetten, een veilige afstand kiezen om snel naar buiten te springen na  een rappe druk op de spoelknop. Het lukte! Op naar de religieuze verplichtingen.

 Terug in de bus, vroeg men zich af aan wie Maria nu eigenlijk was verschenen.

Aan Bernadette?

Nee, werd rap geantwoord, “die is van Lourdes”.

Was het dan Fatima?

Nee, ook niet. Maar, aan wie dan wel?

Ook Math, vandaag onze “reisleider”, omdat Hélène nog herstellende is van haar operatie, moest het antwoord schuldig blijven. Daarom heb ik er een stukje algemeen aangeplakt voor de geïnteresseerden. 

 Banneux is Internationaal bedevaartcentrum sinds 1938. Elk jaar trekken zo'n 400.000 mensen naar Banneux. Er zijn bedevaarten met processie waaraan zo'n 40.000 mensen deelnemen. Veel zieken en mensen met een handicap komen om te bidden. Banneux is voor hen een plaats van hoop en voor Banneux is het een goede bron van inkomsten. Er zijn cafés, restaurants en veel winkels met beelden, kaarsen en kaartjes. In de winter is het een eenzaam en modderig gehucht in de Luikse Ardennen.

 Mariëtte Beco was elf jaar toen zij in 1933 Maria zag. En wel zelfs 7 keer.  

Er kwamen meteen veel mensen op bedevaart naar Banneux. Er werd een kapel gebouwd op de plaats waar Maria voor het eerst verscheen. Op 19 maart 1942 opende de bisschop van Luik het onderzoek. Het duurde tot 1949 voor de verschijning erkend werd door het Bisdom Luik en verklaarde dat Maria in 1933 echt verscheen. De paus in Rome erkende de verschijning pas in 1952. Paus Johannes Paulus II bezocht het heiligdom op 21 mei 1985. Gelovigen laten het bronwater over hun handen stromen. Of steken hun handen in de bron, zoals Mariëtte Beco dat in 1933 deed.

De eretitel van Maria is hier O.L.Vrouw der Armen van Banneux. Hetgeen niet wist te verhinderen dat er ook geld wordt verdiend in Banneux. De winkeliers verkopen er goed. Net als in Lourdes de familie van Bernadette Soubirous hebben hier de leden van de familie van Mariëtte Beco er een eigen zaak geopend. De dochter van Mariëtte verkoopt kaarsen, beelden, soepkommen en kaartjes. Daar staat een afbeelding van Maria op. Over haar moeder vertelt ze niet veel.

Tijd voor een ontspannende en bezinnende voettocht door de Belgische Ardennen naar O.L.Vrouw van Banneux, La Vierge Des Pauvres? Ook vanuit Nederland worden er wandelingen naar dit genadeoord ondernomen. Zoals de Vierdaagse Voettocht naar Banneux in het Hemelvaartsweekeinde en de tocht op Kerstavond.

Bert Kortis

 

 

Bustocht zondag 2 december naar Broechem  (Belgie

We vertrokken met redelijk weer vanuit Berg en Terblijt, maar kort voor Broechem begon het te zachtjes te regenen.

We hadden ook een jarige in de bus: Sidney Graven was 10 jaar geworden en ze trakteerde op chocolaatjes.

Na 1 uur en 20 min waren op de plaats van bestemming.

De start was in het Gildenhuis, een heel mooie locatie, goed verzorgd en voor ieder wat wils: spek en ei, vla, harde broodjes, koffiebroodjes, puddingbroodjes, soep, warme chocomel, koffie, thee en fris.

Honger en dorst hebben we niet gehad.

Helaas, toen we vertrokken regende het nog zachtjes, maar dat mocht de pret niet drukken. Het stukje dat we gewandeld hebben was leuk; alleen een beetje ‘pratsj’.Bij terugkomst regende het wat harder.

Iedereen die ingeschreven had, kon bij binnenkomst een pakje speculaas afhalen. Rond 13.50 uur gingen we allemaal terug naar de bus. Het regende en waaide toen een stuk harder. “Bus vol!” dachten we……maar gelukkig zag Sjef dat Hub en Tante Annie er nog niet waren, dus hij mocht nog even terug om ze te gaan halen.

Tien minuten later waren we weer compleet en gingen we op weg naar Brasschaat. Daar maakten we een rondritje door de villa wijk: even bij de Pfaffs ................ langsgereden. We keken onze ogen uit op de mooie huizen en tuinen. Vol dromen zijn we aan de terugweg begonnen.

PPff, wat een weer zeg, alleen maar regen en hoe dichter we bij huis kwamen hoe erger de wind (bijna storm) werd. Alles ging voorspoedig en rond 16.30 uur werden de eersten alweer bij hun bushalte uitgelaten, de tweede groep bij de kerk (waaronder ikke).

Of de rest de bus heeft verlaten…..

….geen idee. (zal wel)

Ondanks het weer was het weer een gezellige tocht.

Hélène

 

 

Ger Reneerkens, lid van wandelvereniging WV Vilt, heeft een unieke prestatie geleverd.Tijdens de dit weekend verlopen Mergelland Route georganiseerd door NOAD Bocholz ( 135 km,   start 5 mei 11.00 uur, aankomst 6 mei ca. 14.00 uur)  heeft Ger Reneerkens een uniek record gevestigd.Hij voltooide tijdens deze Mergelland Route, welke hij voor de 28e keer liep,  de 100.000 km wandelen tijdens officiële wandeltochten.Deze prestatie is uniek daar hooguit 20 wandelaars in Nederland dit hebben bereikt; bovendien is hij pas 49 jaar en wellicht daarmee de jongste in Nederland.Op een foto zit Ger uit te puffen na de tocht, op de andere wordt hij gefeliciteerd door links van Ger, de voorzitter van WV Vilt  Hub Aussems en rechts eveneens wandelfanaat Wiel Lambrix van WV Vilt .

 

       Honderdduizend km 

Tijdens de Mergelland route van 5/6 mei voltooide ons lid dhr. Ger Reneerkens de 100.000 km, gewandeld op officiële wandeltochten.Wanneer een jongen van 16 jaar gaat sporten, dan is dat meestal voetballen, fietsen of een of andere zaalsport. Maar Ger trok zijn werkschoenen aan om de wandelsport te gaan beoefenen zowel creatief als sportief. De eerste wandeling was de boete bedevaarttocht van 1974 samen met de legendarische Banneux- ganger Florant Eyssen uit Valkenburg die hem stimuleerde,overeen afstand van ruim 50 km,hij had net zoals iedere beginneling de voeten vol met blaren, de dag er na kon hij zijn benen niet meer verplaatsen van de spierpijn. Vanaf 1975 liep hij de wandeltochten in de omgeving zoals in St.Geertruid, Meerssen, Houthem, Valkenburg en Gulpen, naar alle startplaatsen ging hij per fiets waar hij dan afstanden liep van 20 tot 40 km.

Een bijzonderheid was in die tijd, als je op zondag ging wandelen, moest hij het eerst naar de kerk  alvorens hij mocht gaan wandelen van de ouders Reneerkens, dus geen vroege start.1976 bezocht hij ongeveer alle wandeltochten in Zuid – Limburg en werd er met de trein gereisd, om in het Brabantse te wandelen. Zijn eerste nachttocht was de tocht van 50 km door de Kempen, de eerste Vierdaagse was van 13t/m 16 juli 1976  de 23^e vierdaagse van Apeldoorn.Ook werden tochten per fiets in Belgie bezocht zoals Moresnet, Plombieres en Lanaken hij liep in dat jaar al bijna1000 km als lid van de L.W.B . In 1977 begon hij met de lange afstanden, de Kennedy mars in Sittard, de Mergelland Route over een afstand van 135 km, De Nacht van Gulpen, Nacht van Bochols over 100 km, Kennedy mars Tilburg, de 120 km over de 3eilanden in Zeeland met start in Vlissingen, de 100 km van Maastricht (Eurodax) en nog vele andere. Bij het lange afstands wandelen,ontmoette hij bijna altijd de zelfde wandelaars, waardoor hij vele vrienden kreeg uit de regio en er buiten, hierdoor  werd hij al eens gevraagd om mee te reizen, zoals naar Amsterdam- Tilburg (125 km), Plombieres – Houffalize en andere tochten.Met de buitenlandse tochten startte Ger  in 1979 met o.a. 100 km in het Franse Pedestre, de tweedaagse in het Luxemburgse Diekirch, de 2 daagse van Beaufort, de 3 daagse in het Oostenrijkse Knittelfeld en een 3 daagse in het Zwitzerse Nyon bij het Meer van Geneve, De eerste Moresnet - Meersen ( Geuldalmarathon) liep hij in 1979.Een greep uit de tochten welke hij in 1981 wandelde: de elfstedentocht in Friesland in 5 dagen ( 210 km), Amsterdam – Leeuwarden (150 km), Nijmegen – Rotterdam (160 km) en in het Deense Viborg  een 6 daagse (300km).1982 is het jaar waar Ger met het sportieve wandelen is begonnen. In een van zijn talrijke wandelboekjes las ik dat hij in Veghel  had deelgenomen aan een snelwandeltocht over 50 km die hij voltooide in een tijd van 5uur en 51 min.en 44 sec.zijn snelste Kennedy mars in Sittard was in 1985, hij liep toen de 80 km in 9 uur 2 min. en 35 sec. Ook nam hij deel aan diverse snelwandel wedstrijden in Belgie en Frankrijk.Jaren geleden hadden we in ons clubblad een rubriek ”waar wandelen onze leden”. Bij het doorbladeren van de wandel –boekjes heb ik me vaak afgevraagd waar heeft WVVilt (GER) nog niet gewandeld, als internationale wandelaar, heeft hij WVVilt tot ver over de grens gepromoot.Hij heeft in de wandelsport veel vrienden gekregen in binnen en buitenland en neemt ook onder het wandelen de tijd om met mede wandelaars op zijn manier een wandelpraatje te maken.Tussen de vele foto`s en krantenknipsels vond ik het volgende krantenbericht uit 1989:

Fervent wandelaar

Ger Reneerkens (28) uit Berg en Terblijt is een Fervent wandelaar. Zondag voltooide hij de Ronde van Brabant. De wandeltocht duurde vijf dagen en de deelnemers liepen 350 kilo-meter.Vorige week dinsdag startte de 35-koppige groep in Vugh om na 110kilometer in Bergen op Zoom aan te komen. De volgende dagen deed de groep nog Chaam, Valkenswaard, Someren en St.-Oedenrode aan. De wandelaars overnachtten in jeugdherbergen. In St.-Oedenrode kwamen 29 wandelaars over de finish. Voor de prestatie ontving Ger Reneerkens een gedenktegel. Tijdens de tocht regende het een beetje.” Net te weinig om een regenjas aan te doen”, zegt de heer Reneerkens. Hij liep in het totaal negen blaren op en door weinig slaap was ik de derde dag meer dood dan levend. De Heuvellander is een geoefende lange afstands-wandelaar. De afgelopen jaren heeft hij zo`n 35000 kilometers achter zich gelaten.

Dit is een greep uit de tien tallen wandelboekjes van Ger, je kunt er wel een dik boekwerk van maken. Wanneer hij in mei de 100.000 kilometers heeft vol gemaakt dan behoort hij bij de 20 wandelaars in Nederland welke deze eerder volbrachten. Wij wensen Ger veel succes en even veel wandelplezier voor de laatste kilometers en voor de toekomst. 

                                                                         Wiel Lambrix

 

De wandeltocht Zandvoort

Aangekomen in het startlokaal, nog een kopje koffie gedronken en de meeste van ons vertrokken. Na een tijdje ben ik ook aan de wandeling begonnen met mijn vriend (de rollator), naar de parkeerplaats, de pijlen gevolgd en er kwam toen aan het begin ’n smal pad en moest daarna door het zand, maar met de rollator gaat dat niet. Ik terug naar de start en aan de parkeerwachters gevraagd hoe ik het beste met mijn rollator kon gaan lopen. Ze zeiden dat er een tegelpad was waarover ik kon lopen, dit liep wel ietsjes omhoog. Het was mooi weer en maar langs de straten gelopen en deze in mijn agenda geschreven. Bij een supermarkt kwam een auto uit de garage, daar moest ik even opletten. Toen ik terug ging \dacht ik dat ik toch z’on 2,5 km had gelopen. Ik kwam nog langs een cafetaria waar ik even op het terras ben gaan zitten en een ijscoupe met drie bolletjes en slagroom besteld. Hierdoor had ik weer genoeg energie om door te lopen. Toen ik terug was in het startlokaal was er om twee uur een optreden van “North Hill Country Dancers A-TEAM” dit duurde tot half drie en was erg mooi. Van drie tot half vier was er nog een optreden van een zangkoor uit Noordwijk. Daarna gingen we met de bus huiswaarts. We hadden weer enorm genoten met z’n allen.

Met een wandelgroet van HOI

Kertstocht WV Vilt 17 december 2006

Wij, Mia en ik, moesten om negen uur in het startlokaal Dich en Ich zijn. Emma, de andere stempelpoes, zoals ze ons noemen, komt al een tijdje niet meer helpen, jammer dat de een na de ander zo afhaakt. Zoals Michel mij vertelde ging het niet zo goed met zijn oma. De vorige week woensdagmiddag ben ik bij haar op bezoek geweest, ze heeft boven Fonterhof een kamer gekregen en daar is ze erg blij mee, zodat ze niet naar een verzorginghuis hoefde en op Berg kon blijven.We hebben beneden gezellig koffie gedronken en ik kreeg er ook nog gebak bij omdat er iemand jarig was. Ik wilde dit later nog gaan betalen maar het hoefde niet, ik heb het toch gedaan.Nu terug naar de kersttocht, de wandelaars kwamen allemaal binnen met rode kleurtjes op de wangen. Het was een prachtige tocht en een pluim voor de organisatie zeiden ze allemaal. Er werd nog wat nagekeuveld over wat ze onderweg hadden meegemaakt. Er hadden 1019 wandelaars meegelopen met onze tocht ondanks dat er overal veel te doen was. Met de wandel- en zitgroeten van ons in het startlokaal Dich en Ich. We hebben de tijd weer gezellig omgekregen en veel bekende gezichten gezien.

Groet HOI

Zaterdag 1 april 2006, naar de Keukenhof wandeltocht in Lisse

Half zes opgestaan en naar buiten gekeken, regen, niets aan te doen. Om tien voor zeven vertrok de bus aan de kerk. Een boterham gegeten en een kopje thee gedronken, alles bij elkaar gepakt en met mijn vriend, de rollator, naar de bus die al klaar stond. Bertien en Lei, Martha en Thei en kleindochter Annemie waren er al. De buschauffeur, Math, klapte de rollator in en deze kreeg een plaats onder in de bus.

Iedereen die meeging was er en Helene keek en telde of het klopte en met een volle bus gingen we naar ons wandeldoel in Nederweert, waar de familie Verspaegen er nog bij kwam. Het zonnetje probeerde door de wolken te komen en ja hoor het was een zonnige dag geworden. We kwamen rond tien uur aan en zouden om vier uur weer vertrekken. In het startlokaal moest je trappen op, Helene wilde mijn vriend naar boven dragen. Ik zei ik blijf wel beneden, daar waren ze al bloemen aan het verkopen.

De onzen vertrokken, ik ben nog even blijven zitten en gevraagd waar ergens een restaurant was en daarna ook op pad gegaan. Als ik de pijlen volgde kwam ik vanzelf bij Restaurant “De Nachtegaal”. Ik moest een bruggetje over en bij de verkeerslichten stonden verkeersregelaars, die gingen mee tot aan de overkant.

Binnen een kopje koffie en gebakje bestelt, weer naar de overkant en de zes km op mijn eigen tempo gelopen. De route liep langs het oorlogsmonument, waar je door rode hekken moest, bij ons zeggen ze draaistegels , maar deze draaiden niet. IK kwam bij een rotonde, oversteken en dan richting Keukenhof, startkaart afgegeven en rondgetoerd. Het was erg mooi maar ik ben niet helemaal rond geweest, velen van ons waren niet helemaal rond geweest. Nu op de terugweg aan de rotonde weer oversteken, onderweg wat gerust op mijn rollator, en naar de wandelaars gekeken en met sommige gepraat en die zeiden die rollator is toch een uitkomst. Sommige vroegen waar Vilt lag, ik zei dat Vilt boven aan de Cauberg lag en beroemd was vanwege de Heuvelland4daagse, ja die kenden sommige wel. Ger, Jeanny en Ester waren er ook met de auto.

Ik had me verlopen en moest vragen hoe ik weer bij het monument kwam, ik was twee straten te ver doorgelopen.

Om half twee was ik weer terug in het startlokaal waar ik buiten op mijn rollator heb uitgerust en bloemen heb gekocht. Na een tijdje begon iedereen terug te komen, Marco heeft mijn boekje laten afstempelen en om 4 uur vertrokken we weer naar huis. Het was weer een reuze gezellige dag met mooi weer. De chauffeur Math heeft ons allen weer goed in Berg afgezet.

 Groeten HOI

 

Berg en Terblijt, Maandag 12 juni 2006

 Op dit moment ben ik om drie uur naar ’t voetballen aan het kijken, Australië – Japan, voor de rust heeft Japan een goal gemaakt. Mijn man Jos was in zijn jeugdjaren voetballer het voetbalveld was toen in Terblijt, waar Starmans altijd scheidsrechter was. Zodoende zijn wij later dikwijls voetballen gaan kijken. Dus ik kijk ook vaak cvoetbal op de TV, en nu zeker nu het WK bezig is. Eindstand 3-1 voor Australië.

 Groeten HOI

 Lentetocht W.V. Vilt

 Zondagmorgen om 8 uur ging ik naar het startlokaal. Er was overal veel te doen dus het was niet zo heel erg druk, maar met 830 wandelaars hadden we niet te klagen. Om 1 uur zouden Lily en haar man me komen halen om naar mijn dochter Elsie en haar man en kleinzoon met vrouw en dochtertje Maria Elisabeth in Linnich  te gaan. De kleinzoon met vrouw en dochter waren al het hele weekend daar en kwamen uit Wiesbaden dat ligt 225 km van Linnich, dat is een hele reis met een kleine baby. Toen we daar aankwamen mijn achterkleinkind hartelijk begroet, ze zat op de schoot bij haar moeder die zei: “Zo dit is je oma uit Holland”. De kleine keek me aan en begon te lachen en stak het puntje van haar tong uit. Om een uur of zes zijn ze weer naar Wiesbaden vertrokken.

 Groeten HOI

 Bustocht Beaufort-Luxemburg 5 juni 2006.

 Zowel de heen als de terugreis was prachtig met schitterende panorama’s, het was prachtig weer dus we konden goed genieten van al dat moois. In Beaufort aangekomen heb ik de 3 km gelopen met de rollator, er was zelfs een controlepost.

Er was gepijld met rood krijt op de weg. Opeens moesten we de trappen af, met de rollator gaat dat niet zo goed. Er zijn er verschillende van ons die willen helpen, maar dat wil ik niet stel voor ze helpen en vallen dan met de rollator en breken iets, dat zou toch een ramp zijn. Ik kon goed beneden en loop rustig mijn eigen tempo en pauzeer of en toe even. Terug in het startlokaal, er waren genoeg banken om te zitten.

We zijn nog in Echternach gaan eten en hebben nog een lekker toetje met koffie na gehad.

Het was weer een reuze gezellige dag met alles erop en eraan, in de bus deelden Jef en Helene nog koffie uit, en om half zes waren we terug in Berg.

 Groeten HOI

 Chocoladewandeling in Leopoldsburg

 Deze wandeltocht is georganiseerd door Leopoldse Stappers. We moesten ons verzamelen bij de vaste opstapplaats, bij de kerk van Berg en Terblijt. Sommige mensen stapten in Vilt op bij het bushoke op de Rijksweg. Nu iedereen er was konden we vertrekken. Na een reis van anderhalf uur kwamen we aan bij het buurthuis van Leopoldsburg. Vanuit hier kon men vertrekken em kwam men ook weer binnen. Er waren verschillen mogelijkheden voor afstanden, zo had je de 4-6-12 en 20 km. Op de 4 en de 6 km waren geen rustposten op de 12 km was maar één rustpost en op de 20 km waren er drie rustposten. Zodra je je inschreef kreeg je een zakje met chocolaatjes erin. Deze kon je meenemen voor onder de wandeling. In de hal van het buurthuis kon je ook allerlei wandelspullen kopen, zoals wandelschoenen, wandelstokken en hoedjes. Iedere afstand liep door het bos. Als er een splitsing was werd dit aangegeven door bordjes. Hierop stond per afstand welke kant je opmoest. Als je al verdwaald was, kwam er op eens een bordje waarop vermeld was op welke afstand je liep, zo kon je controleren of je goed liep. Als je binnenkwam kon je consumptiebonnen kopen voor 1 euro per stuk. Hiervoor kon je vlaai, koffie, gluhwein, fris, bier en zelfgemaakte soep voor kopen. Toen iedereen weer binnen was konden we naar de bus gaan die al klaar stond. Om 14.50 uur vertrokken we weer naar huis. Om 16.10 kwamen we weer bij de kerk van Berg en Terblijt aan.Het was een leuke wandeling door de natuur van België.

Leontien Beugels

 

Wie ontmoet je zoal op een wandeltocht 4

Kerstavond ontmoette ik in een restaurant in Banneux, Hein, die aan het genieten was van een bord erwtensoep en trots was dat hij de bedevaarttocht van uit Spaubeek heel goed volbracht had.

Hein Limpens, geboren en getogen in Spaubeek, begon zoals velen, toen de kinderen de deur uit waren met wandelen rond zijn woonplaats, soms werd de auto genomen om ergens een stuk te wandelen en te genieten van de flora en fauna. Vogels kijken en beluisteren is een aparte hobby van hem, ook werd genoten van de mooie vergezichten

Een oud lid vertelde op het werk over het bestaan van WV Vilt, en zo werd hij in 1985 samen met zijn vrouw Mia lid. Sinds die tijd ontmoet je ze beiden op al onze wandeltochten om hand- en spandiensten te doen op de verzorgingspunten en Hein in het veld om te peilen en peilen af te nemen. Zij wandelden iedere zondag als Hein niet hoefde te werken een tocht van 15 tot 20 km. Hein vertelde mij, dat de eerste tochten de mooiste waren, omdat je toen nog weinig wandelaars kende werd er weinig gepraat en van alles wat je zag dubbel genoten.

Later als hij na het werken in `t weekend een vrije dag had, liep hij geregeld van Spaubeek naar Wittem en dan via een omweg weer huiswaarts. Zo werd de Kennedymars een uitdaging, in 1989 wandelde hij deze tocht voor het eerst en daarna de Mergelandtocht, deze wandelde hij 12 maal achter elkaar. Het liefst wandelt Hein lange tochten alleen, hij is een echte einzelgänger, want van veel praten houd hij niet.

bloedvatvernauwing, het lopen ging met de week achteruit met gevolg dat hij op een gegeven moment nog hooguit 100m kon lopen. 2 Jaar heeft deze ellende geduurd, tot een arts hem adviseerde om eens te proberen met “Nordic Walking ”,het wandelen met 2 stokken”

 

Met zijn doorzettings-vermogen, een sterke wil en veel trainen met vallen en opstaan, is hij nu weer bijna op zijn oude nivo, dit hoorde ik in Banneux waar hij de bid - en  boetetocht van ongeveer 65 km van Spaubeek naar Banneux in 10 uur gelopen had met zijn Nordic wandelstokken. Hij vertelde mij, dat die stokken de druk op zijn benen weg nemen waardoor hij weer soepel kan lopen. Nu wandelen zij samen bijna iedere dag ongeveer 15 km in hun omgeving en in het weekend wandelen zij weer beide met stokken een georganiseerde wandeltocht.Ook kan hij nu weer samen met Frans en Simon de wandelroutes van WV Vilt controleren op afstanden en de pijlen verzorgen voor de wandelingen.

 Wiel Lambrix